دکتر مهدی آذر

 ([1285 – بهار ]1373 ش)

پزشک عاليقدری بود که سالهای دراز در دانشگاه تهران تدريس کرد و سمت استادی داشت و در زمان رياست وزرايی دکتر محمد مصدق به وزارت فرهنگ انتخاب شد. پس از سقوط آن حکومت هماره پيروی از اصول مصدق می کرد.

پدران او از تبريز بودند. اما او بزرگ شده مشهد بود و آنجا در حوزه اديب نيشابوری تلمذ کرده بود. چون به تهران آمد دوره مدرسه طب دارالفنون را ديد. سپس جزو محصلين اعزامی به فرانسه رفت. در عربيت و ادبيت دستی داشت و حافظه قوي. اشعار زياد فارسی و عربی را از حفظ می خواند. از مقالاتی که در مجله آينده نوشت تبحر و توغل او در آن زمينه مشخص است. عمده تر از همه مطلبی است که در احوال اديب نيشابوری نوشت و توسط دکتر جلالی پندری منتشر گرديد. خاطراتش درباره اللهيار صالح که در مجله آينده منتشر شده است مفصل ترين نوشته اوست.

علاقه مندی دکتر آذر به ادب فارسی او را با عده ای از ادبا و فضلای کشور محشور کرده بود. با مرحوم علی اکبر دهخدا دوست بود. در سالهای دوری از سياست سالی دو سه بار در شهر و شميران محفلی می آراست که از ادبا: محمد طباطبايي، احمد آرام، دکتر محمود افشار، مجتبی مينوي، محمد تقی دانش پژوه، حبيب يغمايي، دکتر محمد ابراهيم باستانی پاريزي، دکتر محمد علی اسلامی ندوشن شرکت داشتند. از رجال هم مشرب خود اللهيار صالح و دکتر امير علايی را دعوت می کرد. و يکی دو بار هم دکتر سنجابی حضور داشت. عکس يکی از آن مجامع را در مجله يغما يا جای ديگر چاپ کرده ام.

سالهای درازی بود که به امريکا رفته بود و همان جا در بهار 1373 درگذشت. کتابخانه اش که مجموعه ای از کتابهای پزشکی و ادبی و اجتماعی و نقد ادبی و چند نسخه خطی بود به تناسب موضوع به همت فرزند گرانقدرش پيروز آذر به کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران و کتابخانه اهدايی مجتبی مينوی و ... واگذار شد1.

1 – کلک ، شماره 54 (شهريور 1373) س 281.

                                           

برگرفته از کتاب: نادره کاران

(سوکنامه ناموران فرهنگی و ادبی)

ايرج افشار

به کوشش محمود نيکويه

چاپ اول 1383  ص:  795

نشر قطره

برگشت به ليست