دبير سهرابی ‏، علی اكبر

 

دبير سهرابی ‏، علی اكبر : معروف به دبيرالسلطان، در 1251 در تبريز تولد يافت.  پدرش حاج وكيل الدوله در دربار مظفرالدين شاه وزير تحريرات و رسائل بود و ضمنا امور محمدعلی ميرزا وليعهد در تهران با او بود. سهرابی در تبريز طبق معمول زمان به آموختن زبان و ادبيات فارسی و مقدمات عربی پرداخت. فرانسه را نيز ياد گرفت و در شيوه منشی گری كه حسن خط و نگارش مراسلات بود، سرآمد اقران گرديد. وی كار خود را از دربار مظفرالدين ميرزا وليعهد در تبريز شروع كرد و ساليان متمادی جزء منشيان و محرران دربار بود. در دوران وليعهدی محمدعلی ميرزا نيز سمت وزارت رسائل را داشت . پس از صدور فرمان مشروطيت، دبيرالسلطان از تهران به وكالت دوره اول مجلس انتخاب گرديد. ولی در مجلس به او اعتنای زيادی نمی شد. زيرا آزاديخواهان وقوف داشتند كه او از دوستان و نزديكان محمدعلی شاه است. پس از انحلال مجلس، او از محارم شاه شد و در تمام كارها نظر مشورتی می داد. به هنگام اقامت محمدعلی ميرزا در باغشاه، از اركان و بزرگان حكومت بود. پس از سقوط محمدعلی ميرزا، مدتی به صورت اختفا می زيست و با املاك وسيعی كه در آذربايجان و كردستان تهيه كرده بود، زندگی می كرد. در 1310 در دوره هشتم از بيجار گروس به وكالت مجلس انتخاب شد. در دوره نهم نيز نمايندگی را حفظ كرد. در ادوار دهم و يازدهم از قوچان به مجلس رفت. وفات وی در سال 1318 ش در تهران اتفاق افتاد.

دبير سهرابی مردی فاضل، ثروتمند و بذال بود. در اواخر عمر قسمت زيادی از املاك خود را وقف بيمارستان آستان قدس رضوی نمود. در كوانی با دختر ميرزا حسن خان مشاورالملك ازدواج كرد.

نقل از:

دکتر باقر عاقلی

شرح حال رجال سياسی و نظامی معاصر ايران

چاپ اول سال 1380  جلد دوم ص.  666

نشر گفتار باهمکاری نشر علم

 


برگشت به ليست